Electronenbuizen

Enkele grote buizen uit mijn verzameling.
Achterste rij vlnr: Matchlett ML6C21, Philips PL105, Telefunken RS291, Philips 5C22/HT415.
Voorste rij: Brown Boveri T150-1, Philips DCG5/5000EG, EEV C1149/1, Philips QSL5/3500.
De grootste buis is 34 cm hoog (incl sokkel). Nadere gegevens.

Drie uitvoeringen van het reflexklystron, zoals beschreven in 'Principles of Radar' van de MIT Radar School, 1944. Alleen het middelste type had de Sperry handelsnaam 'Reflex Klystron'. Later is dat de soortnaam geworden.
Rechts (in kleur) nog een opengewerkte voorstelling het klystron ernaast.

Soortgelijke klystrons uit mijn verzameling: de CV67 (Engels), de WL417A van Westinghouse, en de 2K25 van Valvo. Achter de 2K25 een soortgelijk klystron van Mullard, nu met golfpijp-aansluiting in plaats van een 'antenne'. Tenslotte de 2K41, compleet met mechanisme voor handmatige frequentiecorrectie. Alle getoonde buizen hebben een normale octalvoet.

Nog twee 3 cm (X-band) klystrons: links een Varian VA217C, en rechts een exemplaar van onbekende herkomst.
Op de rechterfoto een HP715A klystronvoeding, geschikt voor alle hier getoonde typen.

Links een Philips 7090 magnetron (1958) voor medische doeleinden (diathermie). Output 200 W continu op 2,45 GHz, de voor dit soort toepassingen gereserveerde frequentieband. De buis heeft een normale octalvoet en een 50Ω coaxiale uitkoppeling.
Rechts een Philips YJ1530 magnetron voor een oven. 300W continu eveneens op 2,45 GHz. De buis wordt via een - in gebruik meestal naar onder gerichte - antenne met de ovenruimte gekoppeld (vergelijk met de antenne van het 2K25 reflexklystron).