Meetapparatuur voor weerstand, capaciteit en zelfinductie.

Links: Philips Standard Condenser GM4353, nr 1884 (rond 1938). Continu variabel van 100-1100 pF,
instelnauwkeurigheid 0.2 pF, hoogte 23 cm. Het apparaat was in slechte staat maar is door mij geheel gerestaureerd.
Rechts: General Radio Precision Condenser 222-L (1930), instelbaar van 50 tot 1500 pF.
De condensator (frontpaneel 21*22 cm, serienummer 1468) staat op de bijbehorende kist.

Siemens & Halske normaalspoel (begin 20ste eeuw). 10 mH, 2.7 Ω bij 20 °C, doorsnede 135 mm.
Deze op een marmerblok gewikkelde spoel fungeerde als secundaire standaard van zelfinductie in een laboratorium.
Ook nu nog voldoet hij aan de specificaties.
Met behulp van de Weinstein formule voor zelfinductieberekening en de weerstandwaardetabel voor koperdraad, vind ik dat de spoel ca 230 windingen van 0.9 mm koperdraad moet bevatten, gewikkeld in 7 lagen.

Weerstandsbank van Philip Harris Ltd (rond 1940). De draadgewonden weerstanden (foto rechts) zijn van nature zeer stabiel.
De weerstandbank is ontworpen voor het meten van weerstanden in een brugschakeling. Drie takken van de brug (twee met vaste waarden 10, 100 of 1000 Ω, een met kleine stappen instelbaar van 1 tot 1120 Ω), en twee drukschakelaars voor respectievelijk de stroombron en de galvanometer zijn in de weerstandbank samengebracht.

Cartex meetbrug type 610. Uitgerust met de buizen 6J7V, 6H6 en 6AF7G (~EM34).
De 6AF7G is geintroduceerd in 1939. De 610 wordt genoemd in een advertentietekst uit 1945, dus het apparaat is een oorlogsproduct, wellicht ook voor militaire toepassing, gegeven het type kast en de uiterst degelijke constructie (het frivool ogende netsnoer buiten beschouwing gelaten).
De meetbrug functioneert nog prima.

Marconi Universal Bridge type TD18221/1. Uitgerust met de buizen DH63, 6J7, L63, 6SN7, en een 953 acorndiode.
De meetbrug dateert van tussen 1938 (introductie van de L63, equivalent aan de 6J5) en 1946 (meetbrug in gebruik bij het Instituut voor Kernphysisch Onderzoek, blijkens inventarisaanduiding op de kast).

Rohde & Schwarz LARU en KARU voor het meten van zelfinductie resp. capaciteit.

General Radio instrumenten, van links naar rechts:
Audio-frequency microvolter 546-C (1956); Decade resistance box 602-K (1939); Variable inductor 107-N (1946).

General Radio Decade Condenser 219-M (1935).

'Pontavi' Wheatstone meetbrug van Hartmann & Braun (BRD jaren '60) voor nauwkeurige weerstandsmetingen van 0.05 - 50000 Ω.

Stokvis Terrometer (ca 1950) voor het meten van aardcircuitweerstanden.
Een tamelijk gecompliceerde schakeling, die directe aflezing mogelijk maakt met compensatie van de nulpotentiaal.
Waarschijnlijk door verkeerde instelling van de netspanningskiezer waren enkele cruciale onderdelen uitgebrand.
Na vervanging en hercalibratie werkt het instrument weer prima.
Op het instrument staat het opschrift 'TERROMETR'. Ik denk dat het een (te laat ontdekte) vergissing is van de ontwerper van het frontplaatje.
In de is er steeds sprake van 'TERROMETER'.

Drie Megger kruisspoel-ohmmeters van Evershed & Vignoles Ltd (ca 1950).
Links (zwart) een uitvoering met met hand-dynamo aandrijving, in het midden (groen) een met ingebouwde 4.5V batterij; beide zijn bedoeld voor het meten van lage weerstanden (tot 10 kΩ). Rechts (rood) een 'echte' megger met 500 V gelijkspanningsdynamo, en een meetbereik van 50 MΩ.

Dit is een (aard)weerstandsmeter van onbekend fabrikaat (vermoedelijk Duits, omstreeks 1950). De meetspanning van 500 V wordt gegenereerd door de ingebouwde gelijkstroomdynamo. Met de rode knop linksboven kan de meetspanning worden getest; als deze geen 500 V is klopt de weerstandschaal niet, en dan moet er sneller gezwengeld worden. Door middel van een ingebouwde gelijkrichtcel kan ook de (net)wisselspanning worden gemeten; daarbij is de dynamo uiteraard niet nodig.... Het witte object onder de slingeras is een vliegwiel van keramisch materiaal.